2 ONDER HET JUK Van de vier evangelieverhalen vertelt één dat Jezus zelf het kruis moet dragen naar de plaats van de terechtstelling. Hiermee onderstreept het, dat Jezus wat hem nu te wachten staat ook echt op zich neemt. Uit vele bronnen is bekend, dat de veroordeelde slaven - want de kruisdood werd uitsluitend op slaven toegepast - de dwarsbalk van het kruis eigenhandig naar de plaats van de terechtstelling moesten dragen. Vanwege het gewicht en de vorm kon dat alleen op de rug of de schouders, al dan niet als een juk. Op deze statie neemt Jezus de dwarsbalk op zijn pijnlijk gewonde rug. Dat roept herinneringen op. Deze smadelijke en pijnlijke terechtstelling was de uiterste consequentie van de dwarse wijze waarop Jezus zich opgesteld had tegen een overheid die hem wilde beletten, sommige regels met voeten te treden, als dat nodig was om goed te doen aan mensen die niet zonder hulp van anderen konden. Wat in deze statie bijzonder opvalt is, dat het licht er ineens veel helderder is dan op de twee voorgaande. Staat Jezus er mét kruisbalk soms beter voor dan zonder? Een zware last als de kruisbalk kan toch niet licht worden en een hard juk als dit nooit aangenaam? Waar zou dat heldere licht dan op kunnen wijzen? Misschien op de verlichting die iemand ten deel valt bij het innerlijk aanvaarden van wat of hem of haar van buiten af overkomt.