7 RECIDIVE Als je gevallen bent en weer omhooggekomen, weet je - zeker als het de zoveelste keer is - dat het een illusie is om te verwachten, dat je niet opnieuw zult vallen. Men kan zonder overdrijving zeggen, dat in iedereen wel een recidivist zit, ook al is hij of zij nooit met de rechter in aanraking geweest. Zou dat misschien een reden zijn, waarom de traditie Jezus op de kruisweg opnieuw ten val laat komen? Hoe dat ook zij, vast staat dat een volgende val dikwijls meer pijn doet dan de voorgaande, zeker als ze kort op elkaar volgen. De kleuren van deze statie - van oudsher aangeduid als "de tweede val onder het kruis" - zijn ineens veel intenser en doen mij denken aan een climax van felle pijnscheuten. Het lichtgroen van de vorige staties is naar de buitenkanten geweken en heeft plaats gemaakt voor blauw. De gevallen Jezus is rood van de pijn die door zijn hele lijf lijkt te trekken. En juist na deze pijnlijke recidive ligt hij daar, volstrekt weerloos, helemaal alleen, de handen machteloos voor zich uit, een en al kwetsuur, totale verlatenheid. Simon van Cyrene zien wij niet meer. Het lijkt, of overeind komen en opstaan en zelfs opgeraapt worden geen zin meer heeft. De doorntakken om hem heen worden dikker en taaier. De strikken van de dood omspannen hem met de minuut sterker en nauwer. Wat wij - doorgaans niet zonder een flinke dosis overdrijving - uitdrukken met de woorden "vergaan van de pijn" in Jezus - en dat is geen overdrijving - vlees geworden.