8 TRANEN OVER J. Tranen over Johannesburg, tranen over Jeruzalem, tranen over Jezus, ja over wat niet al. n van de redenen, waarom de kruisweg geruime tijd in de belangstelling van juist de gewone mensen heeft gestaan, zou wel eens kunnen zijn, dat die zo veel meer ruimte biedt voor gevoelens - en dus ook voor tranen - dan de geloofswaarheden en -voorschriften die men in de katechismus had geleerd . Daar was enkele generaties geleden ook veel meer behoefte aan dan nu. Het besef, dat mensen hier leven in een "tranendal", was toen vrij algemeen, terwijl de levenswijze van vandaag, nu zoveel pijn, ziekte en lijden is bezworen, voor velen eerder op het "pluk de dag" gericht is. Deze statie is een van de weinige die op een mededeling van een evangelieverhaal gebaseerd is: "Een grote massa mensen volgde hem, waaronder vrouwen die om hem rouwden en treurden". Net als velen vr hem bekijkt Ted Felen deze tranen met wantrouwen. Men denkt dan aan de krokodilletranen van betaalde "klaagvrouwen". Ik heb daar mijn twijfels bij, al was het maar omdat dit detail is overgeleverd door Lucas, die aan vrouwen in zijn verhaal opvallend positieve rollen heeft toebedeeld. Maar echte tranen of niet, Jezus wijst deze dochters van Jeruzalem er op, dat ze beter kunnen rouwen over zichzelf, hun kinderen en hun stad. Als Lucas zijn evangelieverhaal schrijft, is de tempel van Jeruzalem en een groot deel van de stad intussen met de grond gelijkgemaakt, en zijn daar heel wat tranen gestort. En daar is het niet bij gebleven. Winston Churchill's "zweet, bloed en tranen" zijn de klassieke uitdrukking geworden van wat wij mensen onszelf en elkaar aandoen. Het ondermaanse mag dan door ons niet langer als een "tranendal" beleefd worden, de "wenende vrouwen" van deze statie herinneren ons met "de dwaze moeders" en de dag dat ik dit schrijf die van Kosovo eraan, dat onze samenleving lang niet zo'n pretpark is als wij dikwijls denken.